Still Wrong Time Wrong Place

Dikke Vrienden Talk

Allard van Oostveen

Wie ben je en wat doe je in het dagelijkse leven?

Ik ben getrouwd met Catrien en ik heb 5 zoons, waarvan er nog een thuis woont.

We wonen allemaal in Amsterdam. Samen met mijn broer Dirk leid ik ons familiebedrijf Konininklijke Kampert en Helm Rotaform BV. Het is een van oorsprong grafisch bedrijf dat in 1872 is opgericht door de opa van mijn opa op zijn zolder op de Nieuwmarkt net als de internetbedrijven van nu.

De grafische industrie heeft misschien nog wel een grotere impact op de maatschappij gehad dan de internetrevolutie. Informatie werd vroeger een op een doorgegeven, meestal van mond op mond, heel soms per brief. Boeken waren extreem zeldzaam en werden met de hand gekopieerd door monniken. Met de opkomst van de boekdrukkunst kwamen deze in grote hoeveelheden beschikbaar en ontstond er zo een geletterde samenleving. Onze hele moderne samenleving heeft zich daarop ontwikkeld.

Pas in de laatste 100 jaar zijn er andere vormen van informatie en communicatie gekomen. Internet bestaat nog geen 30 jaar. Inmiddels is ook onze onderneming meer een IT bedrijf, met twee internetbedrijven die ook alweer zo'n 25 jaar bestaan. Ons familiebedrijf gaat nu de zesde generatie in. Dirk en ik houden ons met name bezig met de langetermijnstrategie. Naast onze andere broer en zus zijn ook onze medewerkers allemaal aandeelhouder via een aparte stichting. Mijn vader is daar in 1980 mee gestart. Dit is een mooie vorm van participatie en betrokkenheid die goed past bij onze bedrijfscultuur. We willen graag een goede werkgever zijn en op deze manier is de relatie nog directer.

Ook het steunen van IDFA hoort daarbij. We vinden dat we een maatschappelijke verantwoordelijkheid hebben en denken na over hoe we daar invulling aan kunnen geven.

Wat is jouw verbinding met IDFA?

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

Tijdens de kredietcrisis van 2007 tot 2011 is er veel op cultuur bezuinigd. Wij hebben toen gekeken waar we konden steunen. Via Patrick van Son, een goede vriend van Dirk, kwamen we in aanraking met IDFA. Eerst zijn mijn broer en ik allebei Dikke Vriend geworden en daarna is Rotaform ook gaan steunen als Club IDFA lid.

Onze relaties en medewerkers vinden het fantastisch. De documentaires die we samen met hen bekijken tijdens onze Rotaform avond hebben echt impact. Jaren later hebben we het er nog over met wie erbij was.

Toen Rotaform 140 jaar bestond, hebben we Tuschinski 1 zelfs helemaal afgehuurd en al onze relaties en medewerkers uitgenodigd. Ik denk nog altijd met heel veel plezier terug aan deze avond. We hadden toen gekozen voor The Queen of Versailles, een film over een miljardair die het grootste huis van de VS heeft laten bouwen. Maar dan wordt zijn bedrijf gigantisch getroffen door de kredietcrisis. De quotes in de film zijn bizar. Zo hoor je de kinderen vragen: 'Wat doen al die mensen in ons vliegtuig?' als ze voor het eerst niet in hun prive-jet vliegen. Lauren Dreamfield, de regisseur, was er ook voor een Q&A.

Twee jaar geleden maakte ze de documentaire The Kingmaker, over Imelda Marcos Wederom een fantastische film! Toen ik na de Q&A naar haar toeliep, herkende ze me nog. Heel leuk!

Welke activiteiten waardeer je het meest gedurende het jaar of tijdens het festival?

Het allermeest waardeer ik de documentaires zelf. Dat IDFA zo vreselijk veel goede en indrukkwekkende films bij elkaar weet te brengen in de stad waar ik woon. En dat ik dan de kans krijg om die in een paar weken tijd te mogen bekijken.

IDFA speelt een grote rol in de hele documentairecultuur. Documentaires zijn een fantastisch iets en voegen echt iets toe aan je leven. Heel mooi ook hoe IDFA je een kans biedt om als donateur of sponsor voor een stukje onderdeel te zijn van die hele documentairegemeenschap. Ik geniet er echt van om vrienden en relaties mee te nemen.

En dan nog de Q&A's. Die zijn vaak echt van een hoog niveau en maken de hele ervaring compleet. Het is zo uniek om de filmmaker of hoofdpersoon na zo'n vertoning te horen praten over zijn of haar ervaringen.

Welke documentaire en/of welk nagesprek vond jij het mooist tijdens IDFA 2020?

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

Ik heb in 2020 geen films gekeken, want het online festival was gewoon niks voor mij. Dus ik kom hier met een ervaring uit het jaar daarvoor.

Marianne & Leonard: Words of Love. Een film over Leonard Cohen en zijn Noorse muze Marianne. Ik vond het een hele indringende documentaire omdat zij de personificatie vormen van ontwikkelingen in de maatschappij die heel treffend in beeld worden gebracht. In dit geval de hippie periode uit de jaren 60 en 70 en hoe zich dat daarna allemaal heeft doorontwikkeld. Ik vind deze documentaire zo goed omdat het me meeneemt naar een tijd die ik zelf heb meegemaakt.

Voor mij waren Eric Clapton: Life in 12 Bars en No Direction Home van Martin Scorsese over Bob Dylan ook zulke films waarin je wordt meegenomen in een bepaalde tijd. Geweldig als dat zo goed lukt!

Welke documentaire is jou over de hele periode het meest bijgebleven en waarom?

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

Wrong Time Wrong Place is helaas niet online te bekijken.

Eigenlijk ga ik nooit alleen naar IDFA. Soms gaan we wel met een groep van 5 tot 10 mensen naar een bepaalde vertoning. Vroeger keek ik soms meer dan 3 documentaires per dag op IDFA, maar tegenwoordig zijn dat er maximaal 10 tot 15 voor de hele festivalperiode. Dat komt omdat ik tijd nodig heb om te verwerken wat ik heb gezien.

IDFA doet natuurlijk al een enorme voorselectie en vervolgens besteed ik zelf ook nog veel tijd aan mijn uiteindelijke keuze. In al die jaren heb ik zelden een tegenvaller gezien. Veel films waren echte voltreffers.

De essentie van IDFA bestaat voor mij uit verhalen over andere culturen. Zoals bijvoorbeeld de openingsfilm van 2019 met Sunless Shadows, dat een indringend en ook verrassend inkijkje gaf in de levens van een aantal voor moord veroordeelde vrouwen in een Iraanse gevangenis.

Daarnaast heb ik heel veel bewondering voor films als Twenty Feet from Stardom. Over de achtergrondzangers en -zangeressen van de grote sterren, verbluffend en zo mooi in beeld gebracht. Die film kwam echt binnen bij mij.

Maar een sportfilm als Love Means Zero vond ik ook intens mooi. Met tenniscoach Nick Bollettieri en al die tennisspelers uit mijn eigen tijd. Via zo'n indrukwekkend verhaal krijg je een echt kijkje achter de schermen uit die periode.

En dan die voorstelling in Carré op zondagochtend van Free Solo. Met Alex Honnold die zonder touw en zekeringen de 900 meter hoge granieten bergwand El Capitan gaat beklimmen. Met die eeuwige reden: "Because it's there". De scène waar de cameraman zelf niet durft te kijken en zich omdraait, was ijzingwekkend en bijna onmogelijk om aan te zien. En dan te bedenken dat ik zelf in de nok van Carré zat en daar al hoogtevrees had. Het was een intens spannende film met een geweldig nagesprek met Alex.

En dan noem ik nog graag Wrong Time, Wrong Place van John Appel, een film over de aanslagen die Anders Breivik heeft gepleegd in Oslo en op het eilandje Utoya, op de socialistische jeugd daar in dat Noorse zomerkamp. Die film ging niet zozeer over Breivik of over de aanslag zelf, maar over vijf mensen die er slachtoffer van waren. Een man en vier jongeren die het hebben overleefd zijn door de filmmaker geïnterviewd. Dat was echt ongelooflijk indringend. De oudere man die de bomaanslag in Oslo had overleefd, was half doof en ook zijn gezichtsvermogen was aangetast. Toen de film was afgelopen, kwam filmmaker John Appel het podium op. Hij vroeg toen of de vijf mensen uit de film, die in de zaal zaten, wilden opstaan. Dat was een ongelooflijk aangrijpend moment. Er barstte een ovationeel applaus los en om mij heen zag ik mensen echt huilen van emotie. Ook de Q&A na deze vertoning had weer veel impact.

Deze films en nagesprekken hebben echt invloed op me gehad en komen bij gevoelens waar ik normaal niet zo goed bij kan. En die ervaringen blijven dan bij me.

Wie nomineer jij voor de volgende Dikke Vrienden Talk?

Ik nomineer graag Annelies van der Pauw. Annelies is net als ik al lange tijd Dikke Vriend en ik ben heel benieuwd naar haar tips!

Still Free Solo