Still Encounters at the End of the World

Dikke Vrienden Talk

Patrick Hendrikse

Wie ben je en wat doe je in het dagelijks leven?

Ik kom net terug van zwemmen in het Noorderparkbad. Sinds mijn borstcrawllessen bij Swimfantastic, 5 jaar geleden, zwem ik een aantal dagen per week. Momenteel alleen in de buitenzwembaden, maar als het weer straks beter is, kies ik voor het buitenwater in Amsterdam. Ik zwem zelf met een groepje graag in het IJ, met wetsuit. Het is schitterend om te zien dat er nu zoveel gezwommen wordt in de stad, door jong en oud. Dat kan ook prima, nu de woonboten zijn aangesloten op de riolering en de grachten worden doorgespoeld.

Verder ben ik net 50 geworden. Ik ben geboren in Kaapstad, waar ik alleen het eerste jaar van mijn leven heb doorgebracht omdat mijn ouders al snel weer vertrokken. In mijn studententijd stond ik achter de bar bij Café Thijssen, in de Jordaan. Toen ik merkte dat ik wél fluitend naar mijn werk, maar niet fluitend naar de collegezaal fietste, wilde ik een strandtent in Kaapstad beginnen. Mandela was net aangetreden als president en Zuid-Afrika zag ik daardoor als het beloofde land. Na 6 maanden had ik al in de gaten dat ik toch liever in Amsterdam doorging met mijn horecadroom.

Samen met mijn vriend en kompaan Bart Obertop begon ik in de jaren die daarop volgden meerdere cafés. Uiteindelijk namen we zelfs Brouwerij 't IJ over. Een paar jaar later waaide de grote interesse voor speciaalbieren over uit de VS, waardoor de bieren van ’t IJ flink in de belangstelling kwamen te staan. Inmiddels is Brouwerij ‘t IJ een grote onderneming. Waar ik vroeger zelf elk telefoontje opnam tijdens het bottelen, alle brouwsels proefde en de fusten en flessen bij de cafés langs bracht, houd ik me nu niet eens meer dagelijks met het bier bezig. Op zich erg jammer, maar gelukkig praat ik nog genoeg over bier, met bijvoorbeeld horeca-ondernemers, collega-brouwers of bezoekers van het Proeflokaal.

Mijn vriendin Nienke heeft ook - inmiddels al 25 jaar - een café op de Nieuwmarkt, Café Fonteyn. De horecabeleving zit in ons dna. Samen met onze 3 dochters (14, 16, 18) wonen we in de Watergraafsmeer. Onze kinderen dromen af en toe ook al over een toekomst in deze wereld. In Amsterdam boffen we natuurlijk enorm met het aanbod aan terrassen, kroegen en restaurants. Er is een gigantische verscheidenheid, hoewel ik soms de indruk heb dat ondernemers wel heel graag trends kopiëren. Maar als je niet daadwerkelijk trouw kunt zijn aan je eigen stijl, maak je het jezelf onnodig lastig in deze stad.

Nienke en ik hebben samen de mazzel dat we rond ons twintigste al zijn gestart, zodat we geen sluitdiensten meer hoefden te draaien toen we eind dertig waren en de kinderen meer aandacht opeisten.

Wat is jouw verbinding met IDFA?

In 1993 ging ik met een vriend van me voor het eerst mee naar IDFA. We keken toen Hated: GG Allin & The Murder Junkies. Een film over een supertragische punkrocker die het eind van de film ook niet haalt. Ik vond het direct he-le-maal fantastisch. Ook omdat de Balie in die jaren toen zo'n centrale plek was waar iedereen elkaar ontmoette. Sindsdien bezoek ik IDFA jaarlijks met vrienden. Het is een heel sociaal gebeuren waarbij ik zorg voor een eerste selectie van de documenataires. Simpelweg omdat niet iedereen zin heeft om het hele programma uit te spitten. Dan komen vrienden soms nog met een eigen voorkeur voor een aantal specifieke films en dan gaan we puzzelen. De tijd tussen de films is ook belangrijk. Het is echt een sociaal gebeuren en altijd leuk om samen na te praten over wat je hebt gezien. We gaan dan lunchen, bier drinken in Schiller, enzovoort. En bij de documentaire Ramen Heads gingen we daarna samen.... ramen eten.

Met dat puzzelen kijken we ook wel eens een documentaire die dan net lekker in de programmering past, wat vaak leuk en verrassend uitpakt. Dat we samen iets zien wat we niet direct zelf hadden gekozen. Ik zorg er altijd voor dat ik eind november ruimte heb in mijn agenda om ongeveer 15 documentaires te bezoeken. De nagesprekken zijn een grote meerwaarde.

Welke activiteiten waardeer je het meest gedurende het jaar of tijdens het festival?

We proberen altijd een paar voorstellingen in Carré mee te pakken, omdat Theater Carré natuurlijk de mooiste bioscoopzaal van de wereld is. Mooier dan Tuschinski zelfs!

Ik zag daar in 2018 bijvoorbeeld Free Solo. Enorm bijzonder om bij dat moment te zijn geweest van die karate kick. De mensen die erbij waren weten waar ik het over heb. De hele vibe. De zaal ging uit zijn dak.

En zo'n bijzonder project als True Copy kan ik ook echt waarderen. Daar vielen we bijna van de stoel, zo gaaf was dat! Dat vind ik ook zo mooi, als je dan 15 shows uitkiest dat er enorme parels tussen zitten, zoals deze multimediale voorstelling.

Twenty Feet from Stardom vond ik destijds ook geweldig, in de Rabozaal met live muziek erbij. De randprogrammering en de zaal waar je bent, is voor mij ook een groot onderdeel van de beleving.

Welke documentaire en/of welk nagesprek vond jij het mooist tijdens IDFA 2020?

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

De schaamteloosheid van Imelda Marcos in de documentaire The Kingmaker is me enorm bijgebleven. Zo'n land naar de klote helpen en dat het haar helemaal niks kan schelen.

The Amazing Johnathan Documentary vond ik ook erg leuk om te zien. De hele verhaallijn maakte me enorm vrolijk. Het gaat over een illusionist die al jarenlang gekke shows neerzet waarbij op een gegeven moment duidelijk wordt dat hij kanker heeft en dood zal gaan. Zo'n zes camerateams duiken erop die allemaal heel graag een film over hem willen maken voordat hij de pijp uit gaat. Maar dan sterft hij toch niet en vragen de mensen zich af of hij eigenlijk wel dood zou gaan.

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

De documentaire Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience, waarin soldaten hun trauma's van zich afschreven na de Irak-oorlog, is me goed bijgebleven. Vaak is er bij het thuisfront te weinig aandacht voor hun problemen. In deze film, waarbij de soldaten schrijfworkshops kregen van ervaren schrijvers, zie je hoe ze hun oorlog ervaren hebben. Je ziet hoe desastreus het is om soldaat te zijn, hoe vreselijk dat uit kan pakken voor de persoon zelf.

In 2007 had ik ook een bijzondere IDFA ervaring. Op maandagochtend om 10.00 had ik de documentaire Encounters at the End of the World van Werner Herzorg op het programma staan. De vertoning was in Tuschinski 1 en ik verwachtte een heel relaxed begin van de week. Tot mijn verbazing zat de zaal, inclusief de balkons, tot de allerlaatste stoel vol. Totaal uitverkocht, op maandagochtend 10.00, voor een film over biologen, koks en sneeuwschuifchauffeurs op de Zuidpool. Dat vind ik echt IDFA. Dat je dat voor elkaar krijgt.

Weiner wil ik hier ook nog wel aanstippen. Ongelooflijk dat zo'n supertalentvolle politicus met duidelijke presidentsaspiraties op spectaculaire wijze zijn eigen glazen in gooit.

Ook Bellingcat - Truth in a Post-Truth World mag niet onvermeld blijven. Misschien geen knap gemaakte film, maar het verhaal dat een gewone Brit, met gelijkgestemden, vanachter de computer thuis, de waarheid overal ter wereld boven water krijgt, kan niet vaak genoeg verteld worden.

In ons IDFA-groepje hebben we overigens ook hele mooie herinneringen aan de ‘missers’ die we samen hebben gezien. Atlan bijvoorbeeld. Een film over paardentrainers in Turkmenistan waarin het continu keihard waait en iedereen semi-agressief met elkaar bezig is. Een heel a-relaxed gevoel gaf dat. Iedereen was doodop bij het einde van de film. Als ik nu bezig ben met de planning van het programma, dan smeken ze me vooral om méér docu’s met wapperende lappen en gefokt paardenvolk met snorren en messen.

Ik kijk er in elk geval weer naar uit dit jaar. Heb het vorig jaar echt gemist. Online film kijken is niets voor mij, het gaat om de beleving in de zaal en het hele sociale gebeuren eromheen. Mijn vrouw Nienke is overigens ook een IDFA-fan maar bezoekt met haar vrienden altijd de VPRO- of Volkskrantdag. 28 oktober staat in elk geval in onze agenda's; we kijken uit naar het eerste Dikke Vrienden Diner!

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

Wie nomineer jij voor de volgende Dikke Vrienden Talk?

Omdat ik dus pas net Dikke Vriend ben geworden, ken ik dus nog geen andere Dikke Vrienden. Ja Hiske, maar goed via haar kwam ik terecht in deze column.

Still Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience