Dikke Vrienden Talk

Birgitta Huibregtsen

Wie ben je en wat doe je in het dagelijkse leven?

Ik ben moeder van drie kinderen (Melle, Bibi en Hero) en de vrouw van Eise. Daarnaast zet ik me als vrijwiligger intensief in voor patient empowerment van mensen met zeldzame kanker. Deze patiënten staan vaak voor extra uitdagingen.

Wat is jouw verbinding met IDFA?

Ik ben al IDFA-fan sinds het festival drie jaar bestaat. Je kocht je tickets destijds op het Leidseplein. Tijdens IDFA reis je de hele wereld over; je ziet films over allerlei verschillende issues, bekeken vanuit verschillende perspectieven. Dit zorgt direct ook voor een confrontatie met jezelf, door het besef van hoe goed wij het hier eigenlijk hebben. De films die ik bekijk inspireren mij ook enorm. Eigenlijk sluit ik me eind november altijd helemaal op en duik ik helemaal in alles wat IDFA dan te bieden heeft.

Onze dochter Bibi is ook een enorme fan. Ik nam haar al mee toen ze een jaar of 9 was en nu gaat ze zelf. Voor de verkiezingen van het Europees Parlement zat ze een keer bij Pauw in de uitzending en toen gaf ze daar aan dat haar moeder haar altijd meesleurde naar IDFA om de wereld beter te begrijpen. We gaan nog steeds veel samen.

Daarnaast is mijn eigen moeder ook een enorme IDFA-fan en natuurlijk ook Dikke Vriend. Ze bezoekt het festival graag overdag, want ze woont in Bilthoven.

Welke activiteiten waardeer je het meest gedurende het jaar of tijdens het festival?

Dat is toch wel het Dikke Vrienden Diner. Daar krijg ik echt het gevoel dat het gaat beginnen, en krijg ik zelf alvast een beeld van de films die ik wil gaan zien.

Ik noem er graag één van een paar jaar terug: Reason. Prachtige film en een zeer indrukwekkend nagesprek tussen Orwa en de filmmaker. Zo intens mooi wat er dan gebeurt in die zaal. Kan me nog goed herinneren hoe ik me voelde toen, daar in EYE.

Dat is The Rwandan Night. In deze rauwe, persoonlijke documentaire creëert Gilbert Ndahayo een dialoog tussen nabestaanden van de Rwandese genocide - waarbij hij zelf zijn ouders verloor - en wetenschappers die deze genocide in een bredere context proberen te duiden. Ik kan me nog herinneren dat de helft van de mensen weg liep uit de zaal omdat het zo erg was om te zien. Zelf ben ik blijven zitten omdat ik dat wel het minste vond dat ik kon doen uit respect voor de afschuwelijke dingen die daar toen zijn gebeurd.

De documentaire I, Psychopath wil ik ook nog graag noemen. Een oudere film uit 2008 waarin een zelfverklaard narcistisch psychopaat met zijn echtgenote en de documentairemaker op zoek gaat naar een diagnose. De regisseur was toen met die man in Amsterdam. Dat blijft uniek, een hoofdpersoon die dan het podium opwandelt. En in dit geval ook heel bizar!

Wie nomineer jij voor de volgende Dikke Vrienden Talk?

Ik nomineer heel graag mijn goede vriendin Lidewij in 't Veld. Haar man Menno heeft haar het lidmaatschap van de Dikke Vrienden cadeau gedaan in 2018. Ze geniet er enorm van, volgens mij.