Dikke Vrienden Talk

Lidewij in 't Veld

Wie ben je en wat doe je in het dagelijkse leven?

Na een aantal jaren in Stockholm en Praag te hebben gewoond, zijn we na vier jaar weer terug met ons gezin in Nederland. Mijn man Menno en ik hebben drie kinderen: Splinther (14), Bendert (11) en Vicky (9). Ik heb een lange periode voor KLM Cargo gewerkt, ook in de jaren dat we in het buitenland woonde.

Omdat we zoveel reisden, kwam ik onder andere in aanraking met oude stoffen in de zijderoute. Hele verhalen zitten er in de geborduurde patronen in deze prachtige materialen. In Dubai trof ik tijdens een reis marktkoopmannen uit Afghanistan en Oezbekistan die me vertelden over de verhalen erachter. In de oude landhuizen waar we dan verbleven, zag ik prachtige antieke stoelen. Waarom zouden we deze oudere meubels afschrijven, vroeg ik me af. En zo ontstond het idee om antieke meubels en bijzondere stoffen met elkaar te combineren in mijn bedrijf Momiq-Design. Ik run het bedrijf samen met mijn zus, die voorheen advocaat was. Mensen die deze stoelen kopen genieten ervan een uniek stuk te bezitten en houden van het verhaal dat bij de stoel hoort.

Daarnaast ben ik net gestart met een leuk, nieuw inititatief waarbij we met een kleine groep mensen tips over ervaringen, plekken en diensten met elkaar delen. Nu we elkaar minder zien op verjaardagen en events mis ik dat zelf enorm. In het buitenland zijn dit soort initiatieven al veel aanwezig. Het heet The Monkey Squad. Als je nieuwsgierig bent kun je je alvast inschrijven en ons volgen op insta onder : themonkeysquadonline.nl

Wat is jouw verbinding met IDFA?

Ik verheug me elk jaar enorm op de festivalperiode. In 2016 nam Birgitta Huibregtsen me op mijn verjaardag mee naar de opening van IDFA in Carré. Frank van den Engel, de maker van de openingsfilm Stranger in Paradise, is een kennis van ons. Dus die avond was extra bijzonder.

In de jaren dat ik in het buitenland woonde, vloog ik altijd voor IDFA naar Amsterdam. Veel films kijken en borrelen met bitterballen in Schiller. Ik vind het IDFA-publiek totaal geen homogene groep mensen en dat vind ik er ook zo leuk aan. De documentaire verbindt iedereen met elkaar. En naderhand heb je altijd mooie gesprekken over wat je hebt gezien. Al die mooie luikjes naar delen van de wereld waar je nog niet veel van wist. Het geeft mij altijd een nieuw perspectief.

Tijdens de afgelopen editie heb ik samen met vriendinnen thuis genoten van IDFA. Mooi dat het is gelukt om een online programma op te zetten!

Welke activiteiten waardeer je het meest gedurende het jaar of tijdens het festival?

Het Dikke Vrienden diner is een supergezellige avond, het begint bij iedereen te kriebelen omdat het festival bijna van start gaat.

Ik wil ook graag IDFA Junior uitlichten. Mijn kinderen hebben de leeftijd om mee te gaan. Ze vragen er inmiddels zelf al naar, zo leuk vinden ze het. Het liefst ga ik dan met ieder kind apart en maken we er een uitje van naar Eye of de OBA.

De kleinschalige events in Soho House vind ik ook heel leuk. Fijn om af te spreken met een vriendin die al bij IDFA is betrokken of juist een vriendin mee te nemen die het nog niet goed kent.

IDFA is dan een mooie aanleiding om af te spreken en naar de stad te gaan.

Welke documentaire en/of welk nagesprek vond jij het mooist tijdens IDFA 2020?

Afgelopen editie ging ik met onze middelste Bendert naar IDFA Junior. Alle horeca was natuurlijk dicht, dus haalden we op het station even een broodje en wat lekkers.

Een van de films sprong er voor ons uit, omdat we gek zijn op Friesland. We Are Boys: een idyllische ode aan het jongen-zijn. Met de middelbare school in aantocht, brengen twee boezemvrienden samen de zomerdagen door met varen, zwemmen en kattenkwaaad. Intussen filosoferen ze over vriendschap en wat opgroeien betekent.

Na de film draaide Bendert zich om en keek hij een van de spelers recht in de ogen. Dat is toch magisch!

Geweldig wat IDFA allemaal doet aan onderwijsactiviteiten ook. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Erg belangrijk dat kinderen zich leren te verplaatsen in andere culturen en werelddelen. Of thema's leren aansnijden waarover je niet makkelijk een gesprek aangaat.

For Sama is ook een film die mij erg raakte: door het enorme doorzettingsvermogen van de filmmaakster en ook de kwetsbaarheid met haar dochtertje. Zo belangrijk dat filmmakers deze films durven te maken. Daardoor kunnen wij van binnenuit zien en ervaren hoe het daar is. Ik vind het ook mooi dat deze films niet worden gemaakt vanuit de drive om er geld mee te verdienen.

Na het zien van zo'n documentaire blijf ik op internet zoeken naar meer informatie, wil ik interviews lezen en er alles over te weten komen.

Graag noem ik er hier twee. Allereerst Among the Believers. Een film uit 2015 die me altijd is bijgebleven. Een uniek en verontrustend inkijkje in de Rode Moskee-beweging, een netwerk van religieuze scholen in Pakistan die radicaal islamisme promoten. Je ziet kinderen die niet mogen denken wat ze willen en worden gebrainwashed. De filmmaker durfde uiteindelijk zelfs niet naar Nederland te komen. Je wordt je weer eens bewust hoe belangrijk het is dat onze kinderen kritisch mogen denken.

En dan Honeyland. Een ode aan de natuur. Prachtig hoe het oude vakmanschap in beeld is gebracht met deze vrouwelijke honingjager in een verlaten dorp in de Balkan. En hoe dat door nieuwkomers plots ruw wordt verstoord. Het is een indrukwekkende metafoor voor hoe we omgaan met de wereld. Prachtig verhaal en immens mooie beelden: een must see.

Wie nomineer jij voor de volgende Dikke Vrienden Talk?

Ik nomineer mijn goede vriendin Hiske de Gruyter. We zijn het lang niet altijd eens over welke documentaires we mooi vinden, maar we genieten enorm van de gesprekken die we erover voeren!